Δεν ήταν μόνο αυτά που έκανε ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης, αποβλέποντας στη δημιουργία ενός γερά συγκροτούμενου και με προοπτικές συνεχούς εξελίξεως και ανόδου εργοστασίου, αλλά τότε ο ιδιόρρυθμος και ρεαλιστής επιχειρηματίας δημιούργησε ένα πλήρες τμήμα στο εργοστάσιο για πειραματικές έρευνες, το οποίο και διέθεσε στο Νίκο Γάζη, ερευνητή καταρτισμένο στην τεχνική της φωτογραφίας, με την εντολή να κάνει συνεχώς πειράματα, αναζητώντας τρόπους μεταφοράς της εικόνας επάνω στον τυπογραφικό τσίγκο με οξείδωση φωτογραφικά για την κατασκευή τρίχρωμων κλισέ με ράστερ . Η πρώτη μεγάλη λιθογραφική παραγγελία που ήρθε στο εργοστάσιο επί ημερών Ασπιώτη ήταν για την εκτύπωση του λαχείου του Εθνικού Στόλου, προδρόμου του σημερινού Λαϊκού Λαχείου. Η παραγγελία προέβλεπε εκτός από τα γραμμάτια και μια σειρά από αφίσες, με τις οποίες το Ελληνικό Δημόσιο άρχισε τότε για πρώτη φορά , να διαφημίζει το λαχείο. Τέτοιες ΑΦΙΣΕΣ τυπωμένες υπομονετικά με την μέθοδο της χρωμολιθογραφίας είδαν πολλές φορές το φως στο εργοστάσιο της Κέρκυρας. Ρεκλάμες σαν αυτές του λαχείου ή τις άλλες των τσιγάρων που ακολούθησαν, θα μπορούσε κανείς να τις παρομοιάσει με αλφαβητάρια αισθητικής αγωγής . Πάντα όμως στο μυαλό του Ασπιώτη συνέχιζαν να επικρατούν τα παιγνιόχαρτα και η βελτίωση της ποιότητας τους και αποφάσισε την μη τυπογραφική πλέον εκτύπωση τους. Ο καινούργιος τρόπος κατασκευής τους έδειχνε καλύτερος. Στην εφαρμογή του όμως, μέχρις ότου σταθεροποιήθηκε έγινε αιτία να παρατηρηθούν πολλές ανωμαλίες με δυσάρεστα οικονομικά επακόλουθα. Χρονολογία αξιομνημόνευτη το 1911 για τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη λοιπόν, λόγω σοβαρών οικονομικών δυσχερειών, λόγο του πρώτου στον κόσμο ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΙΚΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ OFFSET που στήνεται στην εταιρεία, καθώς επίσης και των πρώτων στην Ελλάδα ΧΕΙΡΟΚΙΝΗΤΩΝ ΧΑΛΚΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΩΝ και για να συμπληρώσουμε την εικόνα αυτής της εποχής, αρχές του 1916 η Κέρκυρα καταλήφθηκε αιφνιδιαστικά από τους Γάλλους και επί 3 χρόνια το νησί βρισκόταν κάτω από την Γαλλοϊταλλική κατοχή. Εντούτοις το εργοστάσιο συνέχισε κανονικά τις εργασίες του και μάλιστα τις επαύξανε απλώνοντας τις δραστηριότητες του και εκτός Ελλάδος, στην Τουρκία και την Αίγυπτο. Ενώ όμως όλα έδειχναν να πηγαίνουν τόσο καλά για την εταιρεία σιγά - σιγά άρχισαν να συσσωρεύονται προβλήματα, όπως έλλειψη χώρου βιομηχανικού και αποθηκευτικού, μεγάλες παραγγελίες σε προμήθειες χαρτιού, μελανιών κα άλλων πρώτων υλών, που λόγω της μικρασιατικής καταστροφής αποκλείστηκε κάθε δυνατότητα εκπληρώσεων των συμβατικών υποχρεώσεων του εργοστασίου απέναντι στους ξένους προμηθευτές του. Και να ήταν μόνο αυτό: Υπήρχε και ένα δάνειο 10.000 χρυσών λιρών, που έπρεπε και αυτό να επιστραφεί άμεσα στον επιχειρηματία Εμπειρικό του Λονδίνου. Επίσης σημαντικά στελέχη της εταιρείας άρχισαν να την εγκαταλείπουν για να προσληφθούν στο νεοφανές εργοστάσιο Ελκα στην Αθήνα, μεγάλος ανταγωνιστής του Ασπιώτη, αλλά μέσα ακόμη σ' αυτή τη λαίλαπα, ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης δεν έχασε την ψυχραιμία του και με την βοήθεια της Universal Printers εξόφλησε κάποια χρέη της εταιρείας. Φτάνουμε έτσι αισίως στο 1928, έτος κατά το οποίο πραγματοποιήθηκε ύστερα από πολλές εκατέρωθεν κρούσεις και αψιμαχίες η συγχώνευση της εταιρείας των αδελφών Ασπιώτη με την υπολογίσιμη ως εκείνη τη στιγμή ανταγωνίστρια της που έφερε τον τίτλο ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΙΘΟΓΡΑΦΙΑΣ & ΚΥΤΟΠΟΙΪΑΣ ΑΘΗΝΩΝ (ΕΛΚΑ) εταιρεία που έκανε τα πρώτα της βήματα το 1917 - 1918 στη Θεσσαλονίκη με ιδρυτή τον ΜΙΧ. ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΚΗ. Το 1929 ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης παραιτείται από τη θέση του Γενικού Διευθυντή παραμένει όμως στο συμβούλιο της εταιρείας ως το θάνατο του. Έτσι είχαν τα πράγματα όταν τα τέλη του 1934 μπαίνει στην εταιρεία ο ΛΙΑΚΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ, ο άνθρωπος που θα σφραγίσει με την περιουσία του μια ολόκληρη εποχή. Τα χρόνια εκείνα για την Ελλάδα ήταν και πάλι ταραχώδη. Κινήματα, συνεχείς μεταπολιτεύσεις, οικονομική αστάθεια. Εκείνη την περίοδο ήταν που ανατέθηκε η γενική διεύθυνση της Ασπιώτη - Ελκα στον Ηλιόπουλο, μέτοχο ήδη της εταιρείας. Η εκλογή ήταν κάτι περισσότερο από επιτυχής και υπογράμμιζε την ανάγκη μιας γενικότερης αλλαγής στη γραμμή πλεύσης του εργοστασίου. Αναφερόμαστε λοιπόν σ΄ έναν άνθρωπο που από το 1935 και για 31 συνεχή χρόνια πέτυχε την εσωτερική αναδιοργάνωση της εταιρείας, την ανανέωση του μηχανολογικού εξοπλισμού, την επάνδρωση του ατελιέ με νέο αίμα αλλά και την ανέγερση του νέου κτιρίου στην οδό Βουλιαγμένης 276 όπου εγκαταστάθηκε ο καινούργιος μηχανολογικός εξοπλισμός. Μετά από εκείνο το στάδιο όλα ήταν έτοιμα να δεχθούν τον κυρίως μηχανισμό της εταιρείας που βρισκόταν στη Κέρκυρα και που δυστυχώς για πολύ καιρό η κυβέρνηση δεν έδινε άδεια να μεταφερθεί. Ύστερα από πολλά υπομνήματα και συναντήσεις το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1940 η κυβέρνηση αναθεώρησε τη στάση της και έδωσε την άδεια να γίνει η μεταφορά των μηχανημάτων. Ήταν όμως πολύ αργά. Το εργοστάσιο της Κέρκυρας είχε ήδη αρχίσει να καταρρέει από τον βομβαρδισμό των ιταλικών αεροπλάνων. Η καταστροφή ήταν φοβερή. Πενήντα τοις εκατό του μετοχικού κεφαλαίου, χώρια οι μεγάλες ποσότητες χαρτιού και άλλων υλικών λεηλατήθηκαν εν συνεχεία από κατακτητές. Ότι απόμεινε μεταφέρθηκε με πολλές δυσκολίες στο καινούργιο κτήριο και σιγά - σιγά παρά τα προβλήματα και κατά την διάρκεια του πολέμου αλλά και μετά, η εταιρεία ανασυγκροτήθηκε, ανανεώθηκε και σύνδεσε για μια ακόμη φορά το όνομα της με ότι καλύτερο έχουν να επιδείξουν οι γραφικές τέχνες . Σημαντικό θα πρέπει ακόμη να θεωρηθεί το γεγονός ότι ακολουθώντας την παράδοση της πρωτοπορίας στον τόπο, ο Λιάκος Ηλιόπουλος το 1954 ίδρυσε συνεταιρικά στην αρχή μιαν άλλη εκτυπωτική εταιρεία, εξειδικευμένη στα μηχανογραφικά έντυπα, την ΠΑΡΑΓΚΟΝ ΕΛΛΑΣ προβλέποντας την τεράστια διάδοση των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Από το 1966 η Πάραγκον Ελλάς άνηκε πια αποκλειστικά στην Ασπιώτη - Ελκα και εξακολούθησε να κατέχει τα σκήπτρα ανάμεσα σ' όλες τις ομοειδείς εταιρείες που δημιουργήθηκαν στο μεταξύ. Το 1975 η Εθνική τράπεζα κατέλαβε την πλειοψηφία των μετόχων της Ασπιώτη - Ελκα και από εκείνη τη στιγμή η θέση του Προέδρου της εταιρείας έγινε ευθύνη της τράπεζας. Το 1986 οι γραφικές τέχνες παύουν να λειτουργούν και η Ασπιώτη- Ελκα συνέχισε τις εργασίες της με το μηχανογραφικό έντυπο. Τον Ιανουάριο του 1992 η εταιρεία ιδιωτικοποιείται και για μερικά χρόνια είχε πολύ καλή πορεία στο χώρο. Τα πράγματα όμως άρχισαν να αλλάζουν , δυστυχώς προς το χειρότερο , από το 1994 όταν προβλήματα όπως τα μεγάλα κοστολόγια , ο ανταγωνισμός , οι υπεράριθμοι εργαζόμενοι , η μειωμένη απόδοση του τμήματος πωλήσεων και η κακή διαχείριση έφεραν την εταιρεία σε δύσκολη θέση. Σιγά - σιγά η Ασπιώτη-Ελκα έφτασε στο σημείο να μην μπορεί ν' ανταποκριθεί στις ανάγκες των πελατών της και αυτό λόγω της έλλειψης πρώτων υλών. Οι προσπάθειες για να ορθοποδήσει η εταιρεία πολλές, αλλά χωρίς να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα. Το 1998 αγοράζει την εταιρεία η οικογένεια Δεστούνη και μετονομάζεται ΑΣΠΙΩΤΗ ΕΚΤΥΠΩΤΙΚΗ ΑΕ και μέχρι σήμερα με τεχνογνωσία, με επαγγελματισμό, με εξειδικευμένο προσωπικό, νέα προϊόντα, καινούργιο μηχανολογικό εξοπλισμό και με πολύ διάθεση να συνεχίσει αυτό στο οποίο άλλοι έβαλαν τροχοπέδη, την διατήρηση και αναζωπύρωση της Ασπιώτη. Η οικογένεια Δεστούνη ευχαριστεί θερμά όλους τους πελάτες της που τόσα χρόνια στηρίζουν την πρώτη Ελληνική εταιρεία γραφικών τεχνών.